زمینه و هدف: تظاهرات درگیری ریه در کووید-19 می ­تواند از یک عفونت ساده ریوی تا سندرم زجر حاد تنفسی متغیر باشد. با ­توجه به نبود درمان اختصاصی مؤثر، طیف متنوع تظاهرات بالینی، و بویژه تشابه علائم با انواع مختلف ذات­ الریه در منابع طب ایرانی، این پژوهش در نظر دارد مروری بر مبحث ذات ­الریه از دیدگاه طب سنتی ایران داشته باشد.روش ها: در این مطالعه مروری، مهم­ترین منابع طب ایرانی با کلید­واژه­ های ذات­الریه و اورام ریه مورد بررسی قرار گرفتند، سپس نتایج، دسته ­بندی و جمع ­بندی شدند.یافته ها: در منابع طب ایرانی تشخیص بیماری ­ها عمدتا براساس علائم بالینی هر بیمار است. در منابع مذکور ذات ­الریه به عنوان ورم گرم ریه مطرح و بر اساس خلط عامل بیماری و مرحله بیماری، تظاهرات بالینی و درمان­ های متفاوتی برای آن ذکر شده­ است. این درمان­ ها با هدف اعتدال طبع، دفع خلط عامل بیماری، پاکسازی ریه و تقویت بدن انجام می­ شود. جهت درمان ذات­ الریه علاوه بر اصلاح سبک زندگی و درمان­ های خوراکی، درمان­ های موضعی مانند روغن­ مالی، ضماد، حقنه، بادکش، غرغره، و رایحه­ درمانی و روش­ های دستی از جمله خونگیری توصیه شده ­است.نتیجه گیری: با توجه به مشابهت علائم بیماری ذات­الریه در طب ایرانی با ذات­ الریه امروزی بویژه انواع نوپدید آن مانند کووید-19 و از سوی دیگر گزارش تجربه­ های موفق در استفاده از درمان­ های سنتی، انجام مطالعات بالینی جهت ارزیابی تاثیرگذاری درمان ­های مورد تاکید طب ایرانی بویژه به شکل پکیج درمانی توصیه می­ گردد.

مقدمه: COVID-19 تاثیرات مخربی بر سلامت عمومی در سراسر جهان ایجاد کرده است. از آنجایی که تشخیص زودهنگام و درمان به موقع بر کاهش مرگ و میر بر اثر ابتلاء به COVID-19 تاثیر گذار است و روش های تشخیصی موجود ازجمله آزمایش RT-PCR مستعد خطا است، راه حل جایگزین استفاده از تکنیک های هوش مصنوعی و پردازش تصویر است. هدف کلی معرفی مدل هوشمند مبتنی بر یادگیری عمیق و شبکه عصبی پیچشی برای شناسایی موارد مبتلا به COVID-19 و ذات الریه به منظور اقدامات درمانی بعدی به کمک تصاویر پزشکی ریه است. روش: مدل پیشنهادی شامل دو مجموعه داده رادیوگرافی و CT-scan است. تصاویر مجموعه داده مورد پیش پردازش قرار می گیرند و فرآیند تقویت داده روی تصاویر اعمال می شود. در مرحله بعد از سه معماری EfficientNetB4, InceptionV3 و InceptionResNetV2 با استفاده از روش یادگیری انتقالی استفاده می شود. نتایج: بهترین نتیجه به دست آمده برای تصاویر CT-scan متعلق به معماری InceptionResNetV2 با دقت 99/366% و برای تصاویر رادیولوژی مربوط به معماری InceptionV3 با دقت 96/943% می باشد. علاوه بر آن نتایج حاکی از آن است که تصاویر CT-scan از ویژگی های بیشتری نسبت به تصاویر رادیوگرافی برخوردار بوده و تشخیص بیماری روی این نوع داده ها با دقت بیشتری انجام می پذیرد. نتیجه گیری: مدل پیشنهادی مبنتی بر شبکه عصبی پیچشی دقت بالاتری نسبت به سایر مدل های مشابه دارد. همچنین با اعلام نتایج آنی می تواند در ارزیابی اولیه مراجعان به مراکز درمانی به خصوص در زمان اوج همه گیری ها که مراکز درمانی با چالش هایی مانند کمبود نیرو متخصص و کادر درمان مواجه می شوند کمک نماید.

در این پژوهش، سامانه CoviX-Net مبتنی بر یادگیری عمیق برای تشخیص و تمایز بیماری کوید-19 و انواع ذات الریه از روی تصاویر رادیوگرافی سینه ارائه می شود. معماری مدل یادگیری CoviX-Net، بر اساس معماری اِکسپشن چند لایه و متناسب با کاربرد مورد هدف طراحی شده است. در این سامانه، از یادگیری انتقالی برای رفع مشکل کمبود داده آموزشی استفاده می شود. همچنین برای فراهم نمودن داده آموزشی کافی، یک پایگاه تصاویر جامع با بهره گیری مناسب از دو منبع مختلف از تصاویر قفسه سینه ایجاد شده است. برای جلوگیری از مشکل بیش برازش، فنون افزایش داده، تَنزلِ وزن و تنظیم کننده های L2 استفاده شده است. نتایج ارزیابی ها نشان می دهد دقت CoviX-Net در حالت سه طبقه (کوید-19، ذات الریه و ریه طبیعی) %25/99، و در حالت چهار طبقه (کوید-19، ذات الریه باکتریایی، ذات الریه ویروسی و ریه طبیعی) %95 است که در مقایسه با دیگر روش های طبقه بندی مبتنی بر یادگیری عمیق با ساختار مشابه، بهبود دقت %5 و در مقایسه با روش مبتنی بر یادگیری عمیق انتقالی موازی، با ساختار پیچیده، بهبود دقت حدود نیم درصد را دارد. کلیه کدهای پیاده سازی CoviX-Net و مجموعه تصاویر گردآوری شده در دسترس عموم پژوهشگران قرار گرفته است.

مقدمه: پنومونی بیمارستانی بعد از عفونت ادراری، دومین عفونت بیمارستانی است. این عفونت در بخش مراقبت های ویژه، شایع ترین عفونت بیمارستانی می باشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی فراوانی عوامل زمینه ساز پنومونی بیمارستانی در بخش های مراقبت ویژه Intensive care unit) یا (ICU در دانشگاه علوم پزشکی همدان بود.روش ها: در این مطالعه توصیفی - مقطعی، 353 بیمار بستری در بخش های ICU بیمارستان های بعثت و اکباتان شهر همدان بررسی شدند. در صورت ابتلا به پنومونی بیمارستانی متغیرهای اتصال به ونتیلاتور، مدت زمان اتصال به ونتیلاتور تا بروز پنومونی و فاصله زمانی بین بستری در ICU تا بروز پنومونی برای بیماران ثبت گردید. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمونχ2  و آزمون دقیق فیشر استفاده شد.یافته ها: 36 نفر (10.2 درصد) از بیماران بستری شده در ICU به پنومونی بیمارستانی مبتلا گردیدند. میانگین سنی جامعه مورد مطالعه 21.9±51.2 سال بود. 44.5 درصد از مبتلایان به پنومونی بیمارستانی در فاصله زمانی 5-2 روز پس از بستری در ICU به این عفونت مبتلا شده و 24 بیمار (66.5 درصد) بعد از اتصال به دستگاه ونتیلاتور مبتلا به پنومونی نوع Ventilator Associated Pneumonia (VAP) شده بودند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه توجه بیشتر به بیمارانی که در معرض ابتلا به عفونت بیمارستانی هستند، ضروری است. همچنین توصیه می شود از انجام هر گونه مداخلات غیر ضروری در بیماران بخش های ICU اجتناب شود. به علاوه در صورت نیاز به تهویه مکانیکی، مراقبت و رعایت بهداشت وسایل آن برای کاهش بروز پنومونی الزامی است.

مقدمه: تبادلات گازی بهتر، زمینه ساز نتیجه ی مطلوب تری با فشارهای پایین تر اکسیژناسیون است. وضعیت قرارگیری بیمار در بیماران تحت تهویه ی مکانیکی، یکی از عوامل موثر بر راندمان تبادل گازهای تنفسی می باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقایسه ی سطح فشار گازهای خون شریانی و درصد اشباع اکسیژن در وضعیت خوابیده به پهلو با وضعیت خوابیده به پشت در بیماران مبتلا به پنومونی ناشی از تهویه ی مکانیکی بود. روش ها: در این مطالعه ی کارآزمایی بالینی، 50 بیمار سکته ی مغزی ایسکمیک مبتلا به پنومونی ناشی از تهویه ی مکانیکی بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان کاشانی شهرکرد در سال 1398، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس درصد اشباع اکسیژن بیماران در وضعیت خوابیده به پشت و دو ساعت خوابیده به پهلو با استفاده از دستگاه پالس اکسی متر و سطح فشار گازهای اکسیژن و دی اکسیدکربن خون شریانی نیز به کمک نمونه ی خون شریانی ارزیابی و در چک لیست ثبت گردید. یافته ها: در هر دو وضعیت خوابیده به پهلو و خوابیده به پشت، میانگین فشار اکسیژن شریانی و درصد اشباع اکسیژن هموگلوبین تفاوت معنی داری نداشت (050/0 < P)؛ در حالی که میزان فشار دی اکسیدکربن شریانی در وضعیت خوابیده به پهلو، به طور معنی داری کمتر از وضعیت خوابیده به پشت بود (008/0 = P). نتیجه گیری: تغییر وضعیت خوابیده به پهلو، تاثیر مثبتی در بهبود گازهای خون شریانی و درصد اشباع اکسیژن بیماران سکته ی مغزی ایسکمیک مبتلا به پنومونی ناشی از تهویه ی مکانیکی نداشت، اما منجر به کاهش معنی دار فشار دی اکسیدکربن شد.

مقدمه: پنومونی یکی از شایعترین عفونت های دوران کودکی است. در کودکان مبتلا به پنومونی راجعه بایستی بدنبال عامل زمینه ای بود گرچه شایعترین علل زمینه ساز آن عبارتند از: نقایص تولید آنتی بادی، سیستیک فیبروزیس، فیستول های تراکئوازوفاژیال و افزایش جریان خون ریوی اما یکی از علل کمتر شایع استریدور و پنومونی تکرار شونده اثرات فشاری ناشی از حلقه های عروقی است. ناهنجاری های مادرزادی قوس آئورت و شاخه های اصلی آن باعث تشکیل حلقه های عروقی به دور نای و مری شده و درجات مختلفی از اثرات فشاری را اعمال می کنند که باعث علائم تنفسی از جمله استریدور، خس خس سینه و پنومونی مکرر می شود.معرفی بیمار: کودک 2 ساله ای با سابقه استریدور و خس خس سینه از دوره نوزادی و سابقه چهار بار بستری بعلت عفونت دستگاه تنفسی تحتانی با علائم سرفه و دیسترس تنفسی بستری شد، رادیوگرافی قفسه سینه بیمار نشان دهنده پنومونی در ریه راست بود. بیمار تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار گرفت ولی علی رغم بهبود تب، استریدور و دیسترس تنفسی، همچنان ویزینگ ادامه داشت. در بازنگری مدارک پزشکی قبلی بیمار مشخص شد در رادیوگرافی بلع باریم اثر فشاری ثابت در خلف مری وجود دارد. بیمار تحت CT آنژیوگرافی قرار گرفت و تشخیص قوس آئورت دوگانه (double aortic arch) اثبات شد.نتیجه نهایی: یکی از علل علائم تنفسی پایدار و پنومونی مکرر کودکان قوس ائورت دوگانه می باشد که اولین قدم تشخیصی غیر تهاجمی برای آن رادیوگرافی بلع باریم تحت فلوروسکوپی می باشد.

مقدمه: ادم ریوی متعاقب مجدد ریه (Reexpansion Pulmonary Edema) RPE عارضه ای ست که طی درمان کلاپس ریه ثانوی به پنوموتوراکس، پلورال افیوژن، شیلوتوراکس و یا آتلکتازی رخ می دهد و بالقوه می تواند مرگ آور باشد. آخرین نظریه ها در مورد پاتوژنزه آن بر مبنای تغییر در نفوذپذیری عروق ریوی به دنبال آسیب هپیوکسیک ریه در جریان کلاپس است. تغییر متابولیسم سلولی به متابولیسم بی هوازی موجب آزادسازی مدیاتورهایی می شود که در نهایت باعث آسیب اپی اتلیال آلوئولها و سلولهای اندوتلیال ریه خواهد شد.هدف: تعیین میزان وقوع ادم ریوی ناشی از اتساع مجدد ریه و نحوه با آن .مواد و روش ها: کل بیمارانی که با مشکل زمینه ای پنوموتوراکس (200 بیمار)، پلورال افیوژن (100 بیمار) شیلوتوراکس (9 بیمار) و آتلکتازی (80 بیمار) از تاریخ دی ماه سال 1372 لغایت اسفند ماه سال 1379 در بخش جراحی بیمارستان رازی شهرستان رشت بستری و تحت درمان بودند بررسی شدند. در سه گروه اول Chest tube تعبیه شده و در بیماران مبتلا به آتلکتازی اقدام به رفع انسداد داخل برونشی شده بود.نتایج: از مجموع 389 بیمار، 20 بیمار (5.1%) دچار عارضه RPE شدند 16 بیمار (80%) در یک ساعت اول و 4 بیمار (20%) طی 24 ساعت اول علامتدار شدند.15 بیمار (75%) دچار تاکی پنه شدید و 5 بیمار (25%) دچار تاکی پنه خفیف شدند و 15 بیمار (75%) دچار خلط کف آلوده شدند. رالهای مرطوب و اضطراب در 100% بیماران وجود داشت. 14 بیمار (70%) دچار تعریق فراوان شدند. 1 بیمار (5%) مبتلا به پنوموتوراکس فوت کرد.همه بیماران اکسیژن دریافت نمودند. در 14 بیمار (70%) استرویید تجویز شد. سایر اقدامات عبارت بودند از شیاف ایندومتاسین در 11 بیمار (55%)، باز کردن "Disconnection" Chest tube در 9 بیمار (45%)، تجویز دیگوکسین در 7 بیمار (35%)، تزریق لازیکس در 6 بیمار (30%)، تجویز برونکودیلاتور در 1 بیمار (5%) و اتصال به ونتیلاتور در 5 بیمار (25%). نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، بروز عارضه RPE قابل توجه بوده و لذا شناخت آن از اهمیت بالایی برخوردار است. علایم بالینی آن عموما علایمی هستند که از یک ادم ریوی انتظار داریم. مرگ و میر در بررسی ما 5% به دست آمد ولی در آمارهای قبلی تا 20% هم گزارش شده که درصد قابل توجهی است.

مقدمه و هدف: ذات الریه بیمارستانی عبارت است از عفونت پارانشیم ریه که حداقل 48 ساعت بعد از بستری در بیمارستان ایجاد می شود. این عفونت در بخش های مراقبت ویژه، شایعترین عفونت بیمارستانی است. هدف از انجام این مطالعه تعیین علل پنومونی های بیمارستانی در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی همدان بود. روش کار: در این مطالعه توصیفی مقطعی، 353 بیمار بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های بعثت و اکباتان شهر همدان مورد بررسی قرارگرفتند. متغیر های جنس، سن، علت بستری و بیماری زمینه ای در پرسشنامه ثبت شد. با مراجعه مکرر و هفتگی به بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های یاد شده فرم پرسشنامه برای بیماران وارد شده در طرح، تکمیل شد. معیار ورود بیماران به مطالعه بروز تب بعد از 48 ساعت و یافته های لکوسیتوز، افزایش ترشحات ریوی و تغییرات رادیوگرافی قفسه صدری به همراه پاسخ کشت ترشحات تراشه بود. در صورت ابتلا به پنومونی بیمارستانی متغیر های اتصال به ونتیلاتور، مدت زمان اتصال به ونتیلاتور تا بروز پنومونی، نوع آنتی بیوتیک مصرفی قبل از بروز پنومونی، ارگانیسم یافت شده، فاصله زمانی بین بستری در ICU تا بروز پنومونی نیز برای آن دسته از بیماران ثبت گردید. آزمون مجذور کای و آزمون دقیق فیشر جهت تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفت که سطح معنی دار جهت آزمون های مذکور کمتر از 0.05 بود. نتایج: میانگین سنی جامعه مورد مطالعه 51.2 با انحراف معیار 219 سال بدست آمد.36 نفر (10.2%) از بیماران بستری شده در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های آموزشی به ذات الریه بیمارستانی مبتلا گردیدند. تروما با 47.5% از موارد (168 بیمار)، بیشترین علت بستری بیماران مورد مطالعه بود. 66.5% از مبتلایان به پنومونی بیمارستانی (24 بیمار) بعد از اتصال به دستگاه ونتیلاتور مبتلا به ذات الریه شدند. در 91.7% از موارد، بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه از زمان ابتلا به ذات الریه بیمارستانی آنتی بیوتیک دریافت نموده اند که در 50% موارد این بیماران تحت درمان با آنتی بیوتیک های گروه سفالوسپورین قرار داشته اند. همچنین در 42.5% از موارد تحت درمان با بیش از یک نوع آنتی بیوتیک قرار داشته اند. نتیجه نهایی: یافته های مطالعه حاضر بیانگر میزان بالای استفاده از سفالوسپورین ها در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های آموزشی همدان می باشد که یکی از عوامل تهدید کننده بیماران بستری در بیمارستان جهت ابتلا به عفونت بیمارستانی است. آنتی بیوتیک های دسته فلوروکینولونها در مقایسه با مطالعات مشابه استفاده کمتری داشتند.

بر اساس ذات گرایی، برخی اشیا موجود در خارج، دارای ذات هستند و ذات یک شی، به چگونگی اشاره ما به آن شی، یا به طور کلی، به این که ما چگونه به آن می اندیشیم یا از آن سخن می گوییم، بستگی ندارد. از دید یک ذات گرا، هر شی، مجموعه ای از صفات ذاتی دارد که ماهیت فردی آن شی نامیده می شود. این گونه صفات از ویژگی های عرضی کاملا متمایز هستند و به اشاره یا نحوه سخن گفتن ما بستگی ندارند. اما از دید یک قراردادگرا، اعتقاد به چنین ذاتی مردود است و آنچه ذات اشیا نامیده می شود، حاصل نوع نگاه خاص انسان ها و علایق آن ها در نامیدن چیزهاست. از دیدگاه ارسطو، افراد و اشخاص دارای ذات هستند و تمام حقیقت این اشیا را اوسیا و ذاتشان تشکیل می دهد. از نظر ابن سینا نیز جواهر و اعراض، در ذات خود به اشیا دیگر وابسته نیستند. در ذات گرایی ارسطویی - سینوی، علم به اشیا و تعریف آن ها تنها در سایه صورت و ذات حاصل می شود. در حالی که این سنت بیش تر به بحث معرفت و تعریف معطوف است، در ذات گرایی معاصر بیش تر به بحث «این همانی» و «جهان های ممکن» پرداخته می شود. در این سنت، صفت ذاتی یک شی، به عنوان صفتی تعریف می شود که در همه جهان های ممکن همراه آن شی باشد.